Spartalıları Kim Yıktı?

Hayatın Savaş Alanı: Spartalıları Kim Yıktı?

Herkes Spartalıları sever, değil mi? O sıkı disiplin, o “hiçbir zaman geri adım atma” tavrı, o efsanevi savaşçılar… Ama bir gün geldi ve Spartalılar yıkıldı. Soruyorum size: Spartalıları kim yıktı? Bizim gibi sıradan bir genç de düşünsün, ama o kadar da değil. Günlük hayatın içindeki döngü, Spartalıları yıkmış olabilir mi?

Düşünsenize, İzmir’de, yazın sıcağında, arkadaş ortamında bir sohbet ediyorsunuz, bir anda “Spartalıları kim yıktı?” konusu açıldı. Şimdi bu, nasıl bir durum, değil mi? Bizim gibi 25 yaşındaki, hayatı mizahi bir şekilde süzüp bir yandan da her şeyi derin derin düşünen biri için mesele sadece bir tarih olayı olmaktan çıkıyor, “Ya bir dakika, aslında Spartalılar da normal hayatlarındaki her küçük şeyi ciddiye alıp, yıkıldılar. Peki biz?” şeklinde derinleşiyor.

Aslında Yıkıldıkları Şey: Kendileri

Şimdi, Spartalılar neden yıkıldı sorusunu bir kenara bırakıp, bir İzmirli olarak daha önce “yakışıklı” bir arkadaşımızın “tarihçi” olmasına takılalım. “Hadi ya Spartalılar… Kim yıkmış ki?” dedik. “Roma mı? Persler mi?” falan filan. Sonra bir baktık, arkadaşı “şu Spartalılar kendileri zaten yıkılmışlar” dedi.

“Yok artık, senin de derdin başka” diye düşündüm ama içimden de “acaba” dedim. Yani, Spartalıları kim yıktı? sorusunun cevabı aslında hiç de uzak değil. Spartalılar, kendilerine o kadar çok odaklanıp, o kadar sert ve disiplinli bir hayat yaşadılar ki, normal insan gibi yaşamaya çalışan diğer insanlara göre bir adım daha geri kaldılar. Zamanla “ne gerek var bu kadar sert olmaya?” dediler ve Spartalılar kendi kendilerini yıkmış oldular.

“Savaşçı Kardeşim, Sporcu Kardeşim, Kimdir O?”

Zamanımıza dönelim. Bizim arkadaş ortamındaki sohbetlere bir göz atalım. Herkes “daha iyi bir insan olmak için” bir şeyler yapıyor, değil mi? Kimisi spor yapıyor, kimisi meditasyon, kimisi de dijital dünyaya adım atıp sanal gerçeklikte savaşçı olmaya çalışıyor. Ama en çok yapılan şey: Spartalı olma çabası. İşte burada bir çelişki var, değil mi? Çünkü biz de aslında o kadar ciddiyiz ki, bu kadar yoğunlaşarak, hayatın tadını kaçırabiliyoruz. O yüzden hayatın gerçek savaşı, en büyük düşmanımız da, içimizdeki “Spartalı” tarafımız oluyor.

Arkadaşım Cengiz’in cümlesini hatırlıyorum:

Cengiz: “Spartalılar yıkılmadı, sadece too much oldular.”

Ben de cevap verdim:

Ben: “O zaman 25 yaşındaki çocuk da ‘çalışmayı bırakıp, sabahları daha fazla uykuyu hak ediyorum’ diyen bir Spartan mı oluyor?”

Cengiz: “Ooo, o zaman biz Spartalıları değil, Instagram’ı yıkmışız” dedi.

İkimiz de gülüştük. Sonra birden, derin bir sessizlik. İç sesim: Belki de Spartalılar, Instagram’a düşmeselerdi hâlâ hayatta olurdu. Kim bilir?

İçimizdeki Spartalı ve Evimizdeki Çöpler

Evet, İzmir’de bir evde yaşıyorum ve genelde odamda dağınık hâllerimle “savaşçı” gibi hissediyorum. Bir yanda çöpler, bir yanda eski gazete kupürleri. Hayat bir Spartalı gibi düzenli ve disiplinli olmayı vaat etse de, ben ve arkadaşlarım o kadar da ciddi değiliz. Ama işte tam burada bir sıkıntı var: Her şeyin bir sınırı var. Bu “düzenli” olmak, bir yerden sonra “yıkılma” hâline dönüşebiliyor. Tıpkı Spartalıların büyük bir ciddiyetle yıkılmalarına benziyor.

Kendimi bazen bir Spartalı gibi hissetmiyor değilim, o kadar ciddiyim. Ama sonra bir bakıyorum, odada 20 tane boş kahve bardağı var ve ben bu durumu görmezden geliyorum. Yani, en sonunda bu yıkılma, bizim tembelliklerimizden, düzen eksikliğimizden geliyor. Bizdeki Spartalı “aşırı disiplin” halini denge ile tutturamıyoruz ve o da bizi yıkıyor.

Spartalılar İçin Son Söz

Sonuç olarak, Spartalıları kim yıktı? sorusunun cevabı aslında hepimizin içinde. Spartalılar, fazla ciddi bir hayata odaklandılar ve ne kadar sağlam bir duruş sergileseler de, hayatın sıradan güzelliklerini gözden kaçırdılar. Bu da yıkılmalarına neden oldu.

Biz de aynı hataları yapabiliriz. Hayatın hem ciddi hem de eğlenceli yanlarını aynı anda yaşamayı öğrenmeliyiz. Belki de Spartalılar, her şeyi ciddiye alıp sırf kazanma hırsıyla hayatı kaçıran insanlardır. Kim bilir? Biz, biraz daha rahat olursak, belki “spartanlık” diye bir şey kalmaz, hepimiz sadece insan oluruz.

Ne dersiniz, biraz daha esneklik, biraz daha mizah? Bu, hiç de kötü bir şey değil.